Dawno temu, a dokładnie trzy lata i dwa miesiące temu, w szafie pana Antoniego zamieszkał Parasol. Był granatowy, w drobne białe kropki i miał drewnianą rączkę. Wisiał między kurtką a szalikiem i nikomu nie przeszkadzał. Zwłaszcza sobie.
Parasol miał jeden drut wygięty. Jeden z ośmiu. Z zewnątrz prawie tego nie było widać, ale Parasol czuł go przez cały czas, tak jak człowiek, który czuje maleńki kamyk w bucie.
Nieszczęście przytrafiło się w październiku. Pan Antoni szedł przez park, kiedy nadeszła burza. Najpierw zerwała liście, potem chustkę z głowy jakiejś pani, a na końcu wzięła się za Parasol. Wywróciła go na lewą stronę i szarpała, aż w pewnym momencie coś trzasnęło. Pan Antoni trzymał mocno, więc Parasol został w dłoni, ale drut nie wrócił już na swoje miejsce.
Od tamtej pory Parasol nie wychodził z szafy.
Gdy padało, pan Antoni otwierał drzwi i wyciągał rękę. Ale wtedy Parasol robił się sztywny jak deska do prasowania. Zaciskał się, kulił i zapierał rączką o wieszak. Pan Antoni mówił: „No chodź, kochany”, a on udawał, że go nie ma. W końcu pan Antoni wzdychał z rezygnacją i wkładał żółty płaszcz przeciwdeszczowy, który nie miał żadnej historii i pasował na byle kogo. I mimo że chronił przed wodą to i tak deszcz kapał Antoniemu mu na nos.
— Kto się boi wiatru, ten się boi życia — powiedział pewnego wieczoru Szalik, który lubił mądre zdania.
— Kto się boi wiatru, ten ma rację — odparł Parasol. — A jak będzie mocno wiało? A jak znowu uszkodzi mi kolejny drut? A jak przytrzaśnie mnie drzwi autobusu? A jak gołąb nadleci?
— Gołąb?
— Tak. Gołębie paskudzą na potęgę.
— Paskudzą?
— No tak! To wcale nie jest przyjemne gdy ten latający chuligan robi ci kupę na głowę!
Szalik nie znalazł na to odpowiedzi i zamilkł. Za to odezwały się stare Kalosze, które stały na dole i znały życie.
— My też nie lubimy błota. Ale przecież chodzimy. Bez żadnych wymówek.
— Wy macie gumowe podeszwy. Jesteście nieprzemakalne i nic nie czujecie.
— Czujemy — mruknęły Kalosze. — Tylko się nie żalimy tak jak ty.
I tak na wzajemnych uszczypliwościach mijały w szafie miesiące. Wiosna, lato, jesień, znowu wiosna. Parasol uznał, że tak jest dobrze. W szafie czuł się bezpiecznie, i tylko trochę ciemno było. Ale! Do ciemności można się przyzwyczaić. Zwłaszcza gdy ktoś codziennie przypomina sobie, że na zewnątrz może być znacznie gorzej.
Aż przyszedł lipiec i dzień, w którym niebo wyglądało, jakby za chwilę miało zmoczyć cały świat. Do pana Antoniego zawitał wnuczek Krzyś, lat sześć. Miał ze sobą plecak i bardzo ważny plan. Wyprawa z dziadkiem do parku. A do parku, jak wiadomo, potrzebny będzie parasol. Tak na wszelki wypadek.
Krzyś otworzył szafę, pogrzebał chwilę i krzyknął:
— Ten! W kropki!
Parasol nawet nie zdążył zesztywnieć. Nim się obejrzał, już był przed domem, a Krzyś naciskał guzik.
Czasza otworzyła się z cichym trzaskiem. Pierwszy raz od trzech lat.
— Jest krzywy — stwierdził Krzyś, bo dzieci zazwyczaj stwierdzają rzeczy, zanim zdążą pomyśleć, czy wypada i czy komuś nie zrobi się przykro.
Parasol skurczył się w sobie. No właśnie. Jestem krzywy.
— Ale fajnie — dodał Krzyś. — Wygląda jak ktoś, kto przechyla głowę, żeby lepiej słyszeć.
Pan Antoni dotknął palcem wygiętego drutu.
— Pamiętam ten dzień — powiedział. — Wiało tak, że myślałem, że mnie uniesie. Nie uniosło. I udało mi się utrzymać parasol. Tylko ten jeden drut się wygiął. Mnie też czasem strzyka w kolanie na schodach. I co, mam się z tego powodu wprowadzić się do szafy?
Parasol policzył w myślach swoje druty. Osiem. Siedem prostych i jeden krzywy. Siedem prostych! A przez trzy lata liczył tylko ten jeden – krzywy.
Krzyś pobiegł na huśtawkę, a pan Antoni z Parasolem rozłożonym nad głową, tak na wszelki wypadek, usiadł na ławce i się zamyślił. Po jakimś czasie spadły pierwsze krople deszczu.
Krzyś przybiegł z huśtawki i wcisnął się pod Parasol, chociaż trochę ciasno. Na oparciu ławki przysiadł gołąb. Parasol zesztywniał z przyzwyczajenia. Gołąb popatrzył, otrzepał pióra i odleciał w ważniejszych sprawach.
Deszcz stukał w granatowy materiał, kropla po kropli. Drut dalej był krzywy. Ale Parasol po raz pierwszy od trzech lat zupełnie o nim nie myślał.
Po chwili rozpadało się mocniej wiec Antoni dał sygnał do odwrotu. Parasol troskliwie ochraniał ich przed coraz mocniej padającym deszczem. Wcale nie przeszkadzało że jeden z jego drutów jest krzywy. Liczyło się tylko to że dziadek z wnuczkiem nie mokną.
A od tamtej pory, gdy tylko za oknem zaczynało padać, parasol pukał w drzwi szafy dając Antoniemu znać, że jest gotowy chronić go przed deszczem. Pomimo krzywego drutu.


Be First to Comment